Ägypten: Wie das Meer

Die soziale Revolution ist wie das Meer. Ihre Wellen folgen eine auf die andere, prallen an den Hindernissen auf, die sich zeigen, und zerschlagen sie oder weichen vor ihnen zurück. Mit der ganzen Gewalt eines unzähmbaren Aufschwungs zerstören sie Schlag auf Schlag die Überbleibsel der Macht, der Ausbeutung und der Unterdrückung. Eine erste Welle, riesig und unerwartet, hat die Diktatur von Mubarak mit sich fortgespült. Eine zweite sorgte dafür, dass sich die Armee zurückzog, die im Begriff war, die Macht zu übernehmen. Eine dritte ist heute dabei, sich gegen die neue Ordnung zu erheben, welche die Islamisten aufzuerlegen versuchen.

Der wahre revolutionäre Strudel gehorcht keiner Partei, keinem Chef, keiner Macht. Im Gegenteil, sie sind seine unversöhnlichen Feinde. Sie werden weggefegt werden, je mehr sich dieser vertieft. Zwischen der sozialen Revolution, die jedes Verhältnis umstürzen wird, das auf der Ausbeutung und der Herrschaft basiert, und den Betrügern, den Chefs, den Meistern, den Parteien, den Kapitalisten, den Autoritären aller Schattierungen, kann es nur einen Kampf bis zum Ässersten geben. Denn die Freiheit und das Ende der Ausbeutung setzen die Zerstörung von jeglicher Macht und des Kapitalismus voraus.

Es nicht im Geringsten überraschend, dass die anstrebenden Mächtigen versuchen, auf der revolutionären Welle zu surfen, die gegenwärtig das Land des Nils erfasst; es ist nicht überraschend, wenn neue Führer versuchen, sich durchzusetzen, indem sie täuschen und betrügen, unter Beihilfe der Medien und Regierungen von hier, die von der „Opposition“ sprechen; es ist nicht überraschend, dass sich der wahre revolutionäre Aufschwung durch kein Parteiprogramm, kein Referendum, keine Fahne äussert, und von keiner Hochburg der Macht auf der Welt erkannt wird. Sicher, diejenigen, die heute in Ägypten gegen die gegenwärtige Macht kämpfen, bilden keinen homogenen Block, ebensowenig, wie sie alle nach einer wahren sozialen Revolution streben. Die laufenden Kämpfe werden von tausenden Widersprüchen durchdrungen: zwischen den Gegnern, die eine verfassungsgebende Versammlung ohne den vorwiegenden Einfluss der Islamisten fordern, und denjenigen, die in der parlamentarischen Demokratie kein Heil sehen, zwischen jenen, die für Lohnerhöhungen und akzeptablere Arbeitsbedingungen kämpfen, und denjenigen, die alle Bosse vertreiben wollen, zwischen jenen, die kämpfen, aber ohne die Vorurteile, die herrschende Moral, die jahrtausendealten Unterdrückungstraditionen zu hinterfragen, und denjenigen, die, in ein und demselben Kampf, ebensosehr gegen die staatliche Macht kämpfen, wie gegen die erdrückende Last des Patriarchats, zwischen jenen, welche die Nationalflagge schwenken, und denjenigen, die ihre Kämpfe mit dem Kampf der Ausgebeuteten überall sonst auf der Welt verbinden… Doch es ist zweifellos das, worin sich die Stärke der Revolution befindet, die in Ägypten im Gange ist: Über alle Widersprüche hinaus, ist sie im Schoss der Ausgebeuteten und Unterdrückten entstanden. Hier ist es, wo die wahre Schlacht geliefert wird.

Das, was in Ägypten passiert, wird überall auf der Welt, wo Menschen am kämpfen sind, ein Echo haben. Wenn sich die Islamisten aller Tendenzen während Jahren vor Millionen von Leuten auf dem Planeten als soziale Kämpfer präsentieren konnten, wird ihre Maske vielleicht heute in Ägypten fallen, so, wie sie bereits in anderen Regionen fällt (denken wir an den Süden von Tunesien). Die soziale Revolution in Ägypten wird vielleicht das Grab der Islamisten und der religiösen Reaktion sein, die sich hinter einer angeblichen sozialen Emanzipation verhüllt.

Auf der Grundlage der internationalen revolutionären Solidarität befindet sich die eigene Wiedererkennung in den Kämpfen, die anderswo geliefert werden. Ein Zuschauer der aufständischen Aufwallung in Ägypten zu bleiben, kann nur zu ihrer Isolierung und ihrer Erstickung beitragen. Um den wahren revolutionären Aufschwung dort untern zu unterstützen und zu verstärken, denjenigen, der danach strebt, jeglicher Ausbeutung und jeglicher Macht ein Ende zu setzen, müssen wir agieren. Uns in das Getümmel werfen, bewaffnet mit der Idee der Freiheit, der wirklichen Freiheit.

Wir halten es also für angebracht, einen Aufruf zu lancieren, zum Angriff überzugehen, die laufende revolutionäre Welle in Ägypten dort, wo wir uns befinden, mit unseren eigenen Ideen, mit unseren eigenen Mitteln zu unterstützen. Wenn in Alexandria, in Kairo, in Malhalla,… tausende Personen sich in die Schlacht für eine neue Welt werfen, dann lasst uns dafür sorgen, dass jeder Repräsentant des Ägyptischen Staates und Kapitals überall auf der Welt den Konflikt vor seine Tür getragen findet. Dass jeder Staatsmann, Kapitalist und Diener der Ordnung der ganzen Welt in seinem Nacken den Hauch der sozialen Revolution verspürt.

Knüpfen wir durch die Aktion Verbindungen zwischen den Aufstandsherden überall auf der Welt!
Für die Zerstörung von jeglicher Macht!

[11/01/2013]
 

Publiziert auf Französisch in Hors Service, nr. 32, anarchistische Zeitung aus Belgien

Translation of "Egypte. Comme la mer", Hors Service 32, 15 january 2013

By An die Waisen des Existierenden

Βρυξέλλες: Άμεση δράση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους στην Αίγυπτο

Πέρα από τα σύνορα, ζήτω η εξέγερση.

Ως απάντηση στα πολυάριθμα κινήματα εξέγερσης εναντίον της νέας εξουσίας στην Αίγυπτο, για τη λευτεριά και το τέλος κάθε εκμετάλλευσης, η οικία της πρέσβειρας της Αιγύπτου Fatma El-Zahraa Ottman, στη διεύθυνση 13, Avenue Franklin Roosevelt στις Βρυξέλλες, δέχτηκε επίθεση από αγνώστους. Στη διάρκεια της νύχτας έσπασαν τα παράθυρα, πέταξαν μπογιές στην πρόσοψη, έβαλαν μια φωτιά μπροστά στο κτήριο κι έφυγαν προτού φτάσει η αστυνομία. Η πρέσβειρα, εκπρόσωπος της αιγυπτιακής εξουσίας στο Βέλγιο, βρισκόταν εκεί την ώρα της επίθεσης.

Η είδηση προέρχεται από το τεύχος32 της αναρχικής εφημερίδας Hors Service, που κυκλοφορεί κάθε 3 εβδομάδες. Εκεί διαβάζουμε:
Σε κάθε τεύχος της εφημερίδας Hors Service δημοσιεύουμε μια χούφτα ειδήσεων για δράσεις εξέγερσης κι ανυπακοής. Γενικά, το κράτος, τα μίντια κι οι δημοσιογράφοι του προτιμούν ν’ αποσιωπούν αυτά τα γεγονότα ή ακόμη να τα παραμορφώνουν, να τα διαστρεβλώνουν κι ακρωτηριάζουν ώστε κανείς να μην μπορεί ξεκάθαρα να τα καταλάβει. Το κράτος δε θέλει να εμπνεύσει κακές διαθέσεις σε κανέναν – αλλά εμείς θέλουμε, να γιατί υπάρχουν αυτές οι στήλες.


Translation of "Au-delà des frontières, vive la révolte", Hors Service 32, 15 January 2012
By ContraInfo

Κλιμάκωση της έντασης στο δρόμο

Ανεβαίνει η ένταση στο δρόμο. Εδώ και καιρό φαίνεται ξεκάθαρα στις γειτονιές των Βρυξελλών μια έντονη εχθρικότητα απέναντι στους μπάτσους, η οποία τις τελευταίες εβδομάδες εκφράζεται και πάλι πιο ανοιχτά. Πρέπει να σημειωθεί ότι εδώ και αρκετούς μήνες οι μπάτσοι καταβάλλουν διπλές προσπάθειες, με την ελπίδα να καταστείλουν ταραχές, με συστηματική βαναυσότητα, ελέγχους, περισσότερους ασφαλίτες κι ομάδες επέμβασης που προβαίνουν σε συλλήψεις ξυλοκοπώντας και ταπεινώνοντας κόσμο. Οι μπάτσοι φαίνεται πως θεωρούν τις Βρυξέλλες μια ζώνη πολέμου και το ρόλο τους αυτόν του κατακτητή. Ένας πόλεμος με πράσινες ζώνες κι άλλες όπου δεν μπορείς να πατήσεις το πόδι σου. Σ’ αυτές τις τελευταίες όλοι οφείλουν να δείχνουν μόνιμη υποταγή απέναντι σε ελέγχους και εξευτελισμούς, όπως συνέβη πρόσφατα επί της λεωφόρου Σταλινγκράντ κοντά στο σταθμό του Μιντί, όταν όλη η περιοχή κυκλώθηκε με στρατιωτικό τρόπο: στο εσωτερικό της ζώνης πραγματοποιήθηκαν έλεγχοι σε όλο τον κόσμο για να εξακριβωθεί αν τα χαρτιά τους ήταν εντάξει και για να διώξουν οριστικά τους μικροπωλητές. Από τα 200 συνολικά άτομα που συνελήφθησαν, αρκετοί βρίσκονται ακόμη στη φυλακή ή σε κάποιο κέντρο κράτησης, ενώ άλλοι έχουν ήδη απελαθεί.

Μου κάνει καλό να βλέπω ότι αυτές οι μέθοδοι όχι μόνο δε λειτουργούν, αλλά κυριολεκτικά έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτές τις τελευταίες εβδομάδες φαίνεται ότι όλο και περισσότερος κόσμος επέλεξε να αντιπαρατεθεί ανοιχτά και μαχητικά με τους μπάτσους. Σε ορισμένες περιπτώσεις πρόκειται για υγιές αντανακλαστικό, αυθόρμητο και φυσικό, όπως στο Βιλβόρντ, όπου ο αστυνομικός έλεγχος απετράπη από ένα πλήθος που δε φοβήθηκε να χρησιμοποιήσει τη βία προκειμένου ν’ αντιπαρατεθεί. Επιπλέον, οι ταραχές συνεχίστηκαν τα επόμενα βράδια. Σ’ άλλες περιπτώσεις, όπως αυτή στο Άντερλεχτ, είναι φοβερό να βλέπεις ότι προετοιμάζονται με σκοπό να επιτεθούν στους μπάτσους: ενέδρες επί δύο μέρες. Την πρώτη νύχτα η αστυνομία δέχτηκε μια κλήση για διάρρηξη. Όταν έφτασε εκεί η περίπολος θέλησε να προχωρήσει στον έλεγχο δύο υπόπτων αλλά επρόκειτο για παγίδα: οι μπάτσοι δέχτηκαν βροχή από πέτρες ενώ μια απ’ αυτές πέρασε το τζάμι ενός αστυνομικού οχήματος κι ο επιθεωρητής την έφαγε κατάμουτρα. Την επομένη καμιά ξεκούραση, δεύτερη ενέδρα. Μια περίπολος έφτασε στην πλατεία Αλμπέρ γιατί ένα αυτοκίνητο είχε πάρει φωτιά στις ράγες του τραμ. Με την άφιξή τους, δεκάδες άτομα τους πέταξαν πέτρες και μολότοφ. Έφτασαν ενισχύσεις κι ακολούθησε μάχη. Τρία αστυνομικά οχήματα υπέστησαν ζημιές ενώ κανένας εξεγερμένος δε συνελήφθη. Στο σημείο αυτό βρέθηκαν είκοσι μολότοφ έτοιμες για χρήση.

Τα σκυλιά των μίντια
Τα μήντια έπαιξαν φυσικά λαμπρά το ρόλο τους, οι πολιτικοί κι οι μπάτσοι μπορούν να είναι ευχαριστημένοι. Γενικά, η αστυνομία προτιμά να αποσιωπά αυτού του είδους τις συγκρούσεις για να μην επιμολύνουν κι άλλες ζώνες και για να μη βάζουν κακές ιδέες και σε άλλους. Αλλά σ’ αυτή την περίπτωση η μιντιακή επιχείρηση ήταν ένας πραγματικός βομβαρδισμός. Οι γαλάζιοι ιππότες της θεσμικής δικαιοσύνης προσέκρουσαν στους εξεγερμένους των γειτονιών. Οι δημοσιογράφοι απαιτούσαν μέσα από τα άρθρα τους αυστηρά μέτρα: οι δεσμοφύλακες που με τόσο κουράγιο και περηφάνια υπερασπίζονται κάθε μέρα τις νόρμες και τις δημοκρατικές αξίες δεν πρέπει βέβαια να αποτελέσουν στόχο. «Μηδενική ανοχή», «προφυλάκιση», «να μην υποχωρήσουμε ούτε χιλιοστό», «να μην εγκαταλείψουμε τις γειτονιές»…

Αχ πως έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, αυτοί οι δημοσιογράφοι, για να καλλιεργήσουν ένα αίσθημα αδικίας. Όλοι όσοι χαίρονταν μαθαίνοντας αυτά τα μαχητικά νέα, καθώς γνώριζαν και οι ίδιοι τη χαρά τέτοιων συγκρούσεων, πρέπει οπωσδήποτε να σμιλευτούν με κάθε κόστος. Έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περάσουν την ιδέα ότι το να είσαι ενάντια στο κράτος και στους μπάτσους είναι για μια ακόμα φορά μια αρρώστια, μια μόλυνση που πρέπει να γιατρέψουμε το συντομότερο δυνατό ή να αφαιρέσουμε άμεσα με το νυστέρι. Είδαμε έναν καταιγισμό προπαγάνδας για το κράτος και την τάξη διανθισμένο με εγκώμια της δημοκρατίας, προσπαθώντας να μας κάνουν να πιστέψουμε πως ό,τι δε συμμορφώνεται σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι κατώτερο και βάρβαρο. Ότι κάθε αίσθημα, κάθε επιθυμία για κάτι διαφορετικό είναι μια αρρώστια. Ούτε λόγος να μετατρέψεις τις επιθυμίες σου σε δράση.

Μπορούμε να ‘μαστε σίγουροι ότι αυτή η μιντιακή επίθεση βάζει πλάτες στους πολιτικούς ώστε να ξεκινήσουν μια κατασταλτική εκστρατεία, παρέχοντας όλο και περισσότερα μέσα στους σημερινούς δήμιους: τους δικαστές, τους μπάτσους, τους ανθρωποφύλακες και τους ομοίους τους.

Ας ζήσουμε αυτές τις στιγμές μόνοι μας, μακριά απ’ τις ανησυχίες των μίντια. Ας σκεφτούμε μόνοι για το τι συμβαίνει γύρω μας χωρίς να ακούμε τους δημοσιογράφους ώστε αυτές οι πράξεις να μας εμπνεύσουν, να μας δώσουν κουράγιο στο διαρκή αγώνα ενάντια στην καταπίεση. Ας φάει το κράτος τη σκόνη της αποφασιστικότητάς μας.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νο 29 της αναρχικής εφημερίδας  Hors Service, που κυκλοφορεί κάθε 3 εβδομάδες.

Translation of "La tension monte dans la rue", Hors Service 29, 22 August 2012

By ContraInfo
 

Πολιτικάντηδες, το νου σας!

Απ’ τη μια οι εκλογές που πλησιάζουν..[i]
Παντού σε αφίσες οι βρωμόφατσες των πολιτικών, εκκλήσεις για ψήφο, πελατειακές σχέσεις, εκβιασμοί. Αυτός που ψηφίζει ράβει το ίδιο του το στόμα. Δημοκρατία δεν είναι ο «λαός» που στέλνει τους δικούς του στο κράτος, είναι το κράτος που εισχωρεί στον κοινωνικό ιστό για να τον διαμορφώσει, να τον επαναρυθμίσει, να τον διαχειριστεί ώστε να υπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα των ισχυρών αυτού του κόσμου.

Κι απ’ την άλλη οι πολιτικάντηδες παντός είδους που προσπαθούν να μολύνουν αγώνες κι εξεγέρσεις..
Όταν ξεσπούν ταραχές στις φυλακές δεν καλούν βέβαια σε αλληλεγγύη με τους αγωνιζόμενους κρατουμένους ούτε ενθαρρύνουν τη λεηλασία αυτού που μας φυλακίζει. Συναντούν υπουργούς κι υπευθύνους προκειμένου να διαπραγματευτούν για ένα κλουβί που θα φαίνεται λιγότερο γκρίζο.
Όταν πραγματοποιούνται επιθέσεις κατά της αστυνομίας στις γειτονιές, όπως συνέβη πρόσφατα στο Άντερλεχτ, δεν αναρωτιούνται πως θα μπορούσαν να συμβάλουν στην όξυνση της επιθετικότητας ούτε πως θα πολλαπλασιάσουν τις επιθέσεις εναντίον των μπάτσων. Στέλνουν δελτία τύπου ζητώντας μια πιο σωστή και ελεγχόμενη αστυνομία, μια αστυνομία που να σέβεται τα «δικαιώματά μας».
Στις στιγμές κοινωνικού αναβρασμού, όταν η ένταση ανεβαίνει, δεν αναρωτιούνται για το πως θα ενθαρρύνουν τον καθένα να σπάσει το κλουβί του. Σας ζητούν να ενταχτείτε στην οργάνωσή τους και μιλούν εξ ονόματός σας στα μήντια.

Κι όταν επέλθει η έκρηξη, όταν στις διαδηλώσεις η οργή ξεχειλίζει και άγνωστοι περνούν στην επίθεση αντί να φλυαρούν, τότε εκείνοι καλούν σε ηρεμία, ζητούν να μείνουμε στις γραμμές τους, να μη δώσουμε άσχημη εικόνα. Και στην ανάγκη δε διστάζουν να μας απειλήσουν ότι θα μας «δώσουν» στους μπάτσους.

Ας μην αφήσουμε το πεδίο ελεύθερο σ’ αυτά τα παράσιτα της εξέγερσης!
Δε θέλουν τον ξεσηκωμό, θέλουν να ρουφήξουν το αίμα των ξεσηκωμένων!

[i] Στις 14 Οκτώβρη θα πραγματοποιηθούν στο Βέλγιο δημοτικές εκλογές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νο 29 της αναρχικής εφημερίδας Hors Service που κυκλοφορεί κάθε 3 εβδομάδες.


Translation of "Gare aux politicards", Hors Service 29, 22 August 2012
By ContraInfo

Ανεβαίνει η ένταση μέσα και γύρω απ’ τη φυλακή του Σαιν-Ζιλ

Εδώ και σχεδόν δύο μήνες, η καθημερινή ρουτίνα στη φυλακή του Σαιν-Ζιλ (Βρυξέλλες) ακολουθεί τους απεργιακούς ρυθμούς των δεσμοφυλάκων. Δευτέρα και Παρασκευή είναι οι σταθερές μέρες απεργίας, αλλά κι άλλες μέρες της εβδομάδας μπορούν να υπάρξουν απεργίες ή μαζικές απουσίες των φυλάκων λόγω ασθενείας.

Τα κίνητρα των συνδικάτων είναι πάντα τα ίδια: η ανασφάλεια των φυλάκων εξαιτίας του υπερπληθυσμού και των εξεγερμένων κρατουμένων. Η λύση τους: περισσότερες φυλακές και  υποδομές ασφαλείας, περισσότερη εξουσία στους ανθρωποφύλακες (που ήδη θεωρούν τους εαυτούς τους κάτι σαν κυρίαρχους της φυλακής) και αύξηση του αριθμού τους. Οι δυο απλούστερες και προφανέστερες λύσεις –απελευθέρωση των φυλακισμένων ή παραίτηση απ’ τη δουλειά– δεν πέρασαν ποτέ απ’ το μυαλό τους. Λίγη βοήθεια θα τους ήταν χρήσιμη.

Στη διάρκεια των απεργιών, οι φύλακες αντικαθίστανται απ’ την τοπική αστυνομία και τις δυνάμεις πολιτικής προστασίας. Οι μπάτσοι της ζώνης γύρω απ’ το σταθμό του Midi αρπάζουν τέτοιες ευκαιρίες για να παρενοχλήσουν και να προκαλέσουν απ’ την άλλη πλευρά του κελιού κρατουμένους που τους γνωρίζουν από το δρόμο. Σε κάθε περίπτωση, όλες οι δραστηριότητες και διευκολύνσεις διακόπτονται κι όλοι παραμένουν 24 ώρες το 24ωρο μέσα στα κελιά. Έτσι, η φυσιολογική πορεία των πραγμάτων εντός φυλακής (ντους, αλληλογραφία, καντίνα, προαυλισμός, επισκεπτήριο,…) μετατρέπεται σε προνομιακή κατάσταση. Οι κρατούμενοι θα πρέπει να ‘ναι διπλά ευγνώμονες που οι φύλακες δουλεύουν ορισμένες μέρες, που μια φορά την εβδομάδα μπορούν να κάνουν μπάνιο ή να ‘χουν επισκεπτήριο. Οι φύλακες δείχνουν αυτό που είναι: εκείνοι που κρατούν σε ομηρία ανθρώπους. Ασκούν πάνω στους ομήρους την απόλυτη εξουσία τους, η θέλησή τους είναι νόμος, η διάθεσή τους καθορίζει το πως θα εξελιχθεί η ημέρα. Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι που θέλουν.
Όταν τέλη Ιούνη, οι υπηρεσίες κοινωνικο-ψυχολογικής υποστήριξης κατέβηκαν σε απεργία, οι κρατούμενοι κατέλαβαν το προαύλιο και στάλθηκε η ομοσπονδιακή αστυνομία (μαζί με ελικόπτερο και πυροσβεστικό όχημα). Ακολούθησαν ταραχές στο προαύλιο.

Στα τέλη Ιούλη, ύστερα από 6 μέρες απεργίας, τα πνεύματα οξύνθηκαν και αρκετοί κρατούμενοι εξέφρασαν την οργή τους. Ένας από αυτούς τοποθετήθηκε στην απομόνωση όπου κι έκαψε το στρώμα του.

Αρχές Αυγούστου, υπήρξε μια συμπλοκή με τους ανθρωποφύλακες στη διάρκεια μιας μεταγωγής. Οι φύλακες άφησαν τη φυλακή κι η αστυνομία επανέκτησε τον έλεγχο μετά από αρκετές ώρες. Επίσης  πριν από κάποιο διάστημα  750 κρατούμενοι βρέθηκαν για ένα πρωινό  χωρίς επιτήρηση. Δυο μέρες αργότερα, ένας κρατούμενος επιτέθηκε σε δύο φύλακες.

Την προηγούμενη εβδομάδα (17 Αυγούστου), νωρίς το πρωί, ένα μέρος της στέγης της φυλακής πήρε φωτιά. [«Άγνωστα αίτια», είναι αλήθεια ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι στέγες των φυλακών αρπάζουν μόνες τους φωτιά, όπως και κάποια αυτοκίνητα έξω…]. Εκτός των τειχών ακούστηκε ότι ένας κρατούμενος κατάφερε να πετάξει φλεγόμενα αντικείμενα πάνω στη στέγη.

Εν τω μεταξύ, οι τοίχοι στη στάση του μετρό Αλμπέρ (δίπλα στις φυλακές του Φορέστ και του Σαιν-Ζιλ) καλύφθηκαν με συνθήματα κατά του εγκλεισμού και γράφτηκαν τα ονόματα ορισμένων εκπροσώπων των συνδικάτων των δεσμοφυλάκων. Τέλος, για δυο συνεχή βράδια στήθηκαν ενέδρες στο Αντερλέχτ εναντίον των περιπόλων της αστυνομίας στη ζώνη του Midi.

Εκείνοι που κλαίγονται στα μήντια για τον υπερπληθυσμό στις φυλακές είναι οι ίδιοι που ζητούν μεγαλύτερη καταστολή και πιο βαριές ποινές. Για μας, το θέμα δεν είναι να κατασκευαστούν περισσότερες φυλακές αλλά να κατεδαφίσουμε αυτές που ήδη υπάρχουν.

Το άρθρο προέρχεται από το τεύχος Νο 29 της αναρχικής εφημερίδας Hors Service, που κυκλοφορεί κάθε 3 εβδομάδες.


Translation of "La tension monte dans et autour de la prison de Saint-Gilles", Hors Service 29, 22 August 2012
By ContraInfo

Egypt. Like the sea

Social revolution is like the sea. Its waves chase one another, crash against the obstacles they encounter, crushing them or backing down. With all the violence of an indomitable rush, they destroy, blow after blow any trace of power, of exploitation and oppression. A first wave, immense and unexpected, swept away the dictatorship of Murabak. A second one put the army that was about to take over power on its knees. A third one is rising today against the new order that the islamists are trying to impose.

The real revolutionary storm does not obey any party, any boss, any power. On the contrary, these are its irreconcilable enemies. They will be swept away as the storm intensifies. Between the social revolution that will subvert any relation based on exploitation and power and the impostors, the bosses, the masters, the political parties, the capitalist and the authoritarians of any shade, there cannot be anything other than struggle til the bitter end. Because freedom and the end of exploitation, imply the destruction of capitalism and of any power.

It is not surprising though that those aspiring to power try to ride the revolutionary wave that is crashing through the land of the Nile; it is not surprising that the new leaders try to impose themselves through lies and deception, aided by the media and by the local governments who talk about the “opposition”; it is not surprising that the authentic revolutionary rush cannot be translated into any party program, into any referendum, into any flag or that it is not recognized by any stronghold of power around the world. Certainly those who are fighting today in Egypt against the current power do not make up a homogeneous bloc, just as not everyone aspires to real social revolution.

The ongoing struggles are crossed by thousands of contradictions: between those in opposition who demand for a constituent assembly without an overwhelming islamist influence and those who do not see any salvation in parliamentary democracy; from those who are fighting for wage increases and improved work conditions to those who want to do away with all the bosses; from those who struggle without ever putting into question their prejudices, the dominant morals, the traditions which have brought thousands of years of oppression to those who struggle in the same way against the suffocating power of the state and against the suffocating weight of patriarchy in one battle; from those who wave the national flag to those who tie their own struggle with the one of the exploited from any latitude... Perhaps it's exactly here where the revolutionary strength of the current revolution in Egypt is found: beyond all contradictions, it is born in the guts of the exploited and the oppressed. It is here that we can find real struggle.

What is happening in Egypt can find echoes everywhere in the world where people are struggling. While for years the islamists of any tendency have presented themselves as social fighters in front of millions of people around the world, perhaps their mask will now fall in Egypt, as it is now happening in other countries (for example in the south of Tunisia). The social revolution in Egypt will be the tomb of the islamists and religious reactionaries that are disguised themselves as struggling for alleged social emancipation.

At the basis of international revolutionary solidarity there is one's own recognition in the battles that are unleashed elsewhere. Remaining spectators of the insurrectional surges in Egypt can only contribute to its isolation and its suppression. To sustain and reinforce the real revolutionary surges over there, those who want to end with any exploitation and dominion, we need to act. Joining the fray armed with the idea of freedom, the real one.

We think, therefore, that it is appropriate to make a call out to pass to the attack, to support, where we stand, with our ideas and our means the current revolutionary wave in Egypt. If in Cairo, Alexandria, Malhalla, etc. thousands of people are jumping into the fray because they aspire to a new world, let's make sure that every representative of the Egyptian state and capital everywhere in the world finds this conflict brought to their front door. That every statist, capitalist and servant of the world-order feels on their necks the breath of the social revolution.

Let's sow the bonds of action among the insurrectional hotbeds in the whole world!
For the destruction of all power!


Translation of "Egypte. Comme la mer", Hors Service 32, 15 january 2013

Egypt: Jako moře

Sociální revoluce je jako moře. Vlny se v něm honí, naráží na překážky, které se jim postaví do cesty, rozbijí je nebo ustoupí. S veškerým násilím nezkrotné vášně ničí všechny zbytky moci, vykořisťování a útlaku jeden po druhém. První vlna, obrovská a neočekávaná, smetla Mubarakovu diktaturu. Druhá srazila na kolena armádu, která se chystala převzít moc. Třetí se dnes zvedá proti novému pořádku, který se snaží zavádět islamisté.

Skutečná bouře revoluce se nepodřizuje žádné straně, žádnému šéfovi, žádné moci. Naopak jsou to její nesmiřitelní nepřátelé. Jak bude bouře zesilovat, smete je ze zemského povrchu. Mezi sociální revolucí, která rozvrátí jakýkoli vztah založený na vykořisťování a moci, a podvodníky, šéfy, pány, politickými stranami, kapitalisty a autoritáři jakéhokoli druhu nemůže být jiný poměr než boj až do hořkého konce. Svoboda a konec vykořisťování s sebou nesou zničení vší moci a kapitalismu.

Není to žádné překvapení, že ti, kteří usilují o moc, se snaží svézt se na revoluční vlně, která se valí nilskou zemí, nepřekvapí, že noví vůdci se snaží získat moc prostřednictvím lží a podvodů za vydatné pomoci médií a zdejších vlád, které mluví o „opozici“, nepřekvapí, že autentický revoluční zápal nelze převést do programu strany, referenda či vlajky a že ho neuznává žádná pevnost moci na světě. Ti, kteří dnes bojují v Egyptě proti současné moci, samozřejmě netvoří homogenní blok, stejně jako ne všichni usilují o skutečnou sociální revoluci. Současné boje protínají tisíce rozporů: mezi tou opozicí, která požaduje ústavodárné shromáždění bez většinového vlivu islamistů a těmi, kteří v parlamentní demokracii nespatřují žádnou spásu, od těch, kteří bojují za zvýšení mezd a zlepšení pracovních podmínek, po ty, kteří chtějí skoncovat se všemi šéfy, od těch, kteří bojují, aniž by zpochybnili své předsudky, dominantní morálku a tradice, jež přinesly tisíce let útlaku, po ty, kteří berou zápas s mocí státu i s drtivým břemenem patriarchátu jako jeden boj, od těch, kteří mávají národní vlajkou, po ty, kteří svůj boj spojují s bojem vykořisťovaných celého světa… Ale právě v tom se bezpochyby nachází síla revoluce odehrávající se v Egyptě: přes všechny rozpory se zrodila v nitru vykořisťovaných a utlačovaných. A právě tam se odehrává skutečná bitva.

To, co se děje v Egyptě bude mít ohlas všude na světě, kde lidé bojují. Islamisté jakéhokoli směru, kteří se léta v očích milionů lidí na celém světě dělali sociálními bojovníky, snad nyní v Egyptě odhalí svou pravou tvář, stejně jako se to děje i v jiných zemích (například na jihu Tuniska). Sociální revoluce v Egyptě se stane hrobem islamistů a náboženských reakcionářů, kteří se schovávají za údajnou společenskou emancipaci.

Základem revoluční mezinárodní solidarity je rozpoznat sebe sama v bojích, které se odehrávají na jiném místě světa. Zůstat pouhým divákem povstaleckého vzepětí v Egyptě znamená přispět k jeho izolaci a potlačení. Abychom podpořili a posílili skutečný revoluční zápal těch, kteří usilují o to skoncovat s veškerým vykořisťováním a mocí, musíme jednat. Vrhnout se do boje ozbrojeni ideou svobody, té opravdové.

Myslíme si, že je čas vyzvat k tomu, abychom přešli do útoku, podpořili, tam, kde se nacházíme, prostřednictvím našich vlastních pojmů, našimi vlastními prostředky, revoluční vlnu v Egyptě. Jestliže se v Alexandrii, v Káhiře, v Mahalle, … tisíce lidí vrhly do bitvy o nový svět, je na nás, abychom přinesli tento konflikt před dveře každého představitele státu a egyptského kapitálu na celém světě. Ať všichni budovatelé státu, kapitalisté a posluhovači pořádku celého světa cítí dech sociální revoluce za krkem.

Budujme spojení mezi ohnisky povstání na celém světě!
Za zničení veškeré moci!


Translation of "Egypte. Comme la mer", Hors Service 32, 15 january 2013
By Tridni Valka